زهرا کوچولو مسافر کربلا

جوگير ...... به مادري مثل من مي گويند كه دخترش ساعت ١٢:٣٠ شب لالا ميكند و او به جاي يك خواب خوش شبانه تا ساعت ٢ و نيم صبح در اينترنت مي چرخد !!!

امشب من و دخترك ، اميرحسين قندي و مامان جونش ، مادري و پدربزرگ نامزدي يكي از دوستان دعوت بوديم . اين دوتا فسقلي كاري كردند كه زن دايي هنوز پايش رو از در سالن بيرون نگذاشته بود توبه نامه !! رو امضا كرد و از حضور در كليه مراسمات عروسي و نامزدي تا اطلاع ثانوي اعلام انصراف كرد! من البته هنوز از رو نرفتم ! با اينكه زهرا امشب كاري كرد كارستان ، از وقتي چشمش به عروس افتاد شروع به گريه و زاري كرد تا وقتي من لباسم رو پوشيدم كه برگرديم . نمازم رو با ضجه هاي زهرا خوندم . موقع شام هم كوتاه نيومد كه ! آخر سر در حالي كه شير مي خورد من شامم رو خوردم ولي باز كوتاه نيومد كه ! دوباره گريه و زاري ، مادري بغلش كرد بردش بيرون كه من شامم رو تموم كنم و وقتي كه موق...

دکتر جلیلی       آییم بسویت ایران موعود        در پیش رویت . . . زنده باد عارف ! زنده باد عارف ! . . . رضایی ، رضایی ، حمایتت می کنیم . . . اینها تبلیغات نیست ! بلکه صدای یک تازه مادر جلوی اخبار 20:30 نشسته است که برای نق زدنهای های دخترکش و پرت کردن حواس او از بهانه گیری  ، چاره ای جز هم آوایی با  طرفداران کاندیداهای محترم ندارد !!   ولی این یک تبلیغ است : یکی از بستگان بسیار نزدیک ما برای انتخابات شوراها کاندیدا شده است . اگر شناختینشون حتماً بهشون رای بدین . بسیار با تجربه در امور شهری و بسیار کار درست ! با این اوصاف حتما شناس...

يك سال پيش توي اين ساعتها بود كه خبر اومدن ني ني رو به خانواده من اعلام كرديم . دايي جون و زن دايي جون و اميرحسين قندي شش ماهه از مكه اومده بودن و ما كه بامداد دوم شعبان از كربلا برگشته بوديم به ديدنشون رفتيم. اونا برعكس ما كه هيچي سوغاتي نياورده بوديم ( آيكون روم سياه ! ) براي ما كلي سوغاتي آورده بودن . علاوه بر ما براي ني ني ما كه از وجودش هم خبر نداشتن يه كفش و جوراب و بلوز شورت خوشگل آورده بودن . من و بابايي اينها رو مي ديديم و ذوق مي كرديم و به هم لبخند مي زديم. قرار بود اين خبر رو بابايي هر وقت كه دوست داشت به خانواده من بده و من به خانواده بابايي حضور عضو جديد رو اعلام كنم. من ديگه دلم داشت مي تركيد كه بابايي دست به كار شد : بابايي ...

در اين دنيا و آن دنيا شعارم ، خدايا من حسين را دوست دارم / عيدتون مبارك !

شش روز از سالگرد رحلت امام امت گذشته ، تو اين روزها من به اينترنت دسترسي نداشتم ولي الان كه مجال پيدا گردم اينو مي نويسم : هر بار كه قسمت مون بشه براي زيارت بريم حرم حضرت امام اين جمله برادرم مياد تو ذهنم ، پيغامي كه لحظاتي پس از تحويل سال ٨٩ ، به من كه در كنار اين حرم ملكوتي بودم داد تا به امام برسانم . گفت به امام بگو " ما همون دبستاني هايي هستيم كه اميد شما به ما بود" با هربار يادآوري اين جمله من جز شرمندگي چيزي ندارم ..... واقعا من با اميد امامم چه كردم ؟؟؟؟ به نظر شما چه كار بايد مي كردم ؟؟ پانوشت : اولين مكاني كه دخترك بجز بيمارستان و مطب دكتر و آزمايشگاه ( و خانه مادربزرگ هايش ) حضور در آنجا را تجربه كرد، حرم امام راحل بود در...

دخترك بي قراري مي كرد امروز . شب , مثل هميشه در حال شير خوردن خوابش برد . شير مادر اما هنوز روان بود و لبهاي دخترك روي هم آرام گرفته بودند ." كاش لب باز كند و شير بخورد" . نگاهم در معصوميت و پاكي چهره دخترك كه به سان فرشته ها در آغوشم آرميده گير مي كند . چشمانم به نم مي نشيند .... كاش "آقا" ، "علي " را با خود نمي برد.... كاش رباب شير داشت .... كاش آن موقع كه شير رباب هم روان شد فرشته كوچكش در آغوشش بود .... دخترك را مي بوسم ، مي بويمش ؛ خدا مي داند سير نمي شوم دلم آرام نمي گيرد . دوباره دلم آتش مي گيرد.... دوباره رباب .... دوباره ارباب ...... اي كاش بچه ها اينقدر شيرين نبودند .....