زهرا کوچولو مسافر کربلا

آه ای صبور قافله غم سفر بخیر راوی روضه های محرم سفر بخیر .....         پانزدهم رجب ، روز وفات حضرت زینب سلام الله علیها ، آخرین روز سفر معنوی اعتکاف .... از همه چیز جا مانده ایم .... از روضه " بانو " ، از نماز جماعت هایی که در کنار نفس روزه دار معتکفان اقامه می شد ، از نوازش بال فرشتگان معتکف  که حضورشان را در اولین قدم ورود به مسجد احساس می کردی ... خدا کند روزیمان شود غروب امروز ، نفس بکشیم در جمع مومنان روزه دار که ساعتها به تلاوت قران نشسته اند و اشکها ریخته اند در دعای ام داوود امروز....     عکس :  سال 1392 ، دومین روز اعتکاف ، زهرا در فا...

در لا به لای عکسهایم به اینها رسیدم . عکسها متعلق به 20 و 21 اردیبهشت 92 هستند . دقیقا یکسال پیش !                                 ...

  به خوب کسی تکیه کردی عزیز مادر ....     ...

دو سال قبل ،  روز شهادت امام هادی علیه السلام ، خودمان را خادم امام (علیه السلام ) کردیم و دوستانمان را مهمان یک ظرف کوچک شله زرد و من امید دارم که دعای آن روز " آقا " بود که مستجاب شد و همان ماه شکوفه ای  کوچک در دل من جوانه زد .         امام مهربان من ، امسال توفیق شرکت در هیچ مجلس عزاداری را داشتم ، سهم من از عزاداری امسالتان بغض سنگین حرم رضوی باشد و پیراهن عزایی که به عشق شما بر تن دخترکم پوشاندم . این کمترین را از من بپذیرید ای مهربان مظلوم من ....                 ...

اولین جمله ای که در دفتر خاطرات مجازیمان که آن روزها اسمش " حسین کوچولو ، مسافر کربلا " بود  ، نوشتم  سلام بر " امام رئوف " بود . امام مهربانی ها ، در آستانه شب آرزوها ، ما را به آرزویمان رساندند و اذن اولین ورود سه نفره مان به بارگاهشان را امضا زدند.     چهارشنبه 10 اردیبهشت             پنجشنبه اول رجب ، شب آرزوها ، رواق دارالمرحمه                     جمعه 11 اردیبهشت ، زهرا در سفر آسانسور ، رواق دارالحجه       ...

از بچگی ام تا الان که خانومی شدم برای خودم !! عاشق لباس عروس بودم و هستم . هنوز پشت ویترین مغازه های لباس عروس فروشی می ایستم و با ذوق و شوق لباس ها رو نگاه می کنم . اما دخترم ...  یکی از چیزهایی که میتواند به سرعت صورت خندان زهرا را تبدیل به یک صورت گریان کند ، لباس عروس است !!! خودتان مشاهده بفرمایید :               ...

امشب دخترك روي تخت ما خوابش برد. چراغ اتاق خاموش بود . فسقلي بين خواب و بيداري ، نشسته روي تخت و با انگشت اشاره اش در اتاق را نشان مي دهد و رو به در مي گويد : بيا ! بيا !!! خدا را شكر امشب كنار آقاي پدر بوديم كه بنده خدا عليرغم خستگي زياد بيدار مانده بود پا به پاي ما وگرنه از دست اين كارهاي زهرا جيغمان به آسمان بلند مي شد !